Lef.

Zo’n kort en simpel woord.
Wie is daar toch opgekomen.
Zou het iemands naam geweest zijn?

Ik vraag me af of je ‘lef’ kan krijgen.
En als dat zo is, dan euh, dan wil ik dat wel.

Voeten.

Linkeroever., originally uploaded by stephaniekatic.

Ik fotografeer mijn voeten al sinds mijn eerste camera.
Mijn eerste camera was er eentje van ‘den aldi’.
1,2 megapixel, geloof ik.
‘t Ging me toen niet om mooie foto’s maken. Eerder om momenten vast te leggen. De stomste eerst.
Een 2-tal jaar nadien ben ik heb kwijtgeraakt in’t station,
in de toiletten laten liggen op de lavabo.
Mijn Aldi-camera werd opgevolgd door een Minolta, 3 megapixel.
Overpriced dingetje, als je het vergelijkt met wat je vandaag voor die prijs kan kopen.

Maar ik dwaal af.

Dit soort foto’s zijn blijvend.
En ik zal ze altijd blijven nemen.
Of het nu met een Aldi-camera, of een reflex is.

Yearning for the past.

De tijden toen we deden wat we dachten, en zagen dat het goed was. Of juist niet.
Nostalgia is a bitch, isn’t it.

Dood.

Ik dacht dat de Dood weer was gekomen.
Hij had geregend over mijn kleine, gewaaid, gestormd.
Ik had lang niet meer omgekeken naar, gedacht dat het zijn plan wel zou trekken.
En boom is een wortel, en een wortel zit vast in gronden van leven, gevoed door alles.

Ik was nog wekelijks gaan kijken, tot het dan weer 2 weken werd, en ik maakte me ongerust.
Ik snelde me naar boven, en zag dat het Te Laat was.
Hij had zijn bladeren verloren, zoals een pauw zijn veren.
Te vroeg, maar ik bleef geloven.

Hij staat nu naast mij. Dag na dag na dag. 9u in mijn zicht.
Ik water hem, kijk hem liefdevol aan, en zal dit eeuwig blijven doen.
Ook al dacht ik dat De Dood hem al had meegenomen, ik was mis.
Er staan terug knopen op, kleine kleine felgroene knopen van leven.

Mijn collega’s hebben me al innig deelnemend laten weten dat hij niet meer terugkomen zou.
Maar wacht maar, bloeien zal hij, bloeiend leven.

Mijn Anzjové, mijn bonsaï, mijn vriendenboom.
Anzjové ist !

Rustig.

Het is rustig in tijden van geluk.
Woord voor woord komt niet, blijft, achter.
Ongevuldheid roept, schreeuwt.
Schrijf mij, schrijf mij woorden, voor woorden voor zin.
Maar ze komen niet.
Onvolledige poezie, dat wel.
De rest gaat naar haar. SMS-poëzie, noem ik dat.

In tijden van geluk, voel ik mij literair onbekwaam.
Ik kan delen dat ik weer weet wat het is om te houden van,
te hunkeren naar, 24u/7 geconsumeerd te worden door een banaal feit als liefde.
A rush to the head, en meer.

Maar boeit dat? Leest dat even vlotjes als sterven vanbinnen?

Kan het evenzeer betoveren om te lezen dat
friet met mayonaise, een cornflake-smaak en een slaapzak meer in mij kunnen losmaken dan pakweg,
een woord als Valentijn?

Uitdrukken hoe het voelt om weg te kwijnen, of toch te verdwijnen in pijn en al zijn vrienden,
is makkelijker dan delen, wat dit is.

Geluk is mij vreemd, vervreemd en terug thuisgekomen.
Blijf gerust slapen, keer op keer op keer.

Uses & Gratifications.

Er zijn dingen die overgaan,
eigenlijk is alles bedoelt om over te gaan.
Ik eet om de honger te verdrijven,
net zoals ik slaap om moeheid tegen te gaan.
Ik droom om aan de realiteit te ontsnappen,
of ik relativeer om het dromen te verdrijven.

Maar,
zo heel soms,
kan een nood niet bevredigd worden.
En blijft er een verlangen naar meer.
Meer van dat, die, wat, hoe, maar, en
lippen,benen,woorden,aanrakingen,blikken,geluid

Meer

van

jou.

Begreipend Leuzen.

Ik zeg nee.
Had ik gewoon ja gezegd, of liever wel, of eender wat.
Wat dan ook.
Zeg wat je zeggen wilt zonder te denken gezegd te hebben wat verstaanbaar leek te zijn maar slechts gedacht was en te vervallen in een misbegrip van begrepenheid.
Want zo gaat dat.
En jij, de ziel die de bovenvernoemde zin zal proberen ontleden, zoekend naar de grote fout (die er overigens wel zal zijn) staat geen stap verder dan ik.
Begrijp je?

De Media en ik.

Ik werk in de media.
Om specifieker te zijn, ik werk in een reclamebureau.
Het is van in het begin van m’n hogere opleiding altijd al een droom geweest in zo’n bureau terecht te komen,
en nu is het dus zo ver.

Dat ik hier vandaag ben, en blijven wil, is niet zo vanzelfsprekend.
Ik heb 1x schoolgebonden stage gedaan, in een ‘reclamebureau’, dat eigenlijk vooral draaide op mediaplanning.
Het was een hel, een ware hel.
Wat zo boeiend had kunnen zijn, moest inboeten aan ‘vuile’ taken overlaten aan stagiaires, weinig respect krijgen,
en dan nog eens een slechte algemene sfeer in het bedrijf.
De 2de keer stage was vrijwillig, maar al gauw was het gewillige er wel af.
Stilaan kwam de gedachte in me op dat de reclamewereld niet zo mooi was als ik dacht dat die zou zijn.
Dat er veel reclamebureaus gerund werden door mensen met een bepaalde droom, ambitie.. Maar met geen gevoel voor leadership. Ofwel zodanig bezig waren met het leaden, dat ze het spontane uit het oog verloren.

Was er dan een gulden middenweg?

Ja.
En ik denk dat ik nu in een bureau zit waar die middenweg grotendeels hangt.
Duidelijke afdelingen, open eilandjes, open communicatie, open sfeer.

En uiteindelijk ben ik beland waar ik in de tijd begonnen ben : afdeling mediaplanning.
Ik wil dit nog lang doen, ik wil nog veel bijleren, en ik ben verdomd blij dat ik een kans gekregen heb.
Zo een van die.. échte kansen.
Ik heb zo’n beetje het gevoel dat ik de lotto gewonnen heb,
en DAT doet deugd..

Muurisolatie.

Een goede muurisolatie is iets moois.
Zo, dat geluid van stilte, ken je dat?

Ik niet..

Stel.

Iedereen in uw omgeving neemt zich voor een hele dag zeer nauwkeurig te luisteren naar wat je zegt.
Niet om de inhoud van uw gebrabbel, want dat snappen de meesten toch niet,
of ze personaliseren het verhaal zodanig dat ze wegdromen, veel hummend instemmen en eigenlijk niet meer luisteren MAAR zeer geloofwaardig luisterend overkomen.

Stel nu dat ze dus luisteren, en turven bij veel uitgesproken woorden, zoals :
-euh
-een nerveus lachje mag ook
-een kuch
-mja
-… iets anders

Wat zou uw stopwoordje zijn?
Zou het mensen ergeren?
Hoe is het uw stopwoordje geworden?
Heb je ooit al andere stopwoorden gehad?
Zou je van stopwoord willen veranderen?
Heb je zelf door wat je stopwoordje is?

 

Ik weet alvast wat het mijne is..