Lef.

Zo’n kort en simpel woord.
Wie is daar toch opgekomen.
Zou het iemands naam geweest zijn?

Ik vraag me af of je ‘lef’ kan krijgen.
En als dat zo is, dan euh, dan wil ik dat wel.

Voeten.

Linkeroever., originally uploaded by stephaniekatic.

Ik fotografeer mijn voeten al sinds mijn eerste camera.
Mijn eerste camera was er eentje van ‘den aldi’.
1,2 megapixel, geloof ik.
‘t Ging me toen niet om mooie foto’s maken. Eerder om momenten vast te leggen. De stomste eerst.
Een 2-tal jaar nadien ben ik heb kwijtgeraakt in’t station,
in de toiletten laten liggen op de lavabo.
Mijn Aldi-camera werd opgevolgd door een Minolta, 3 megapixel.
Overpriced dingetje, als je het vergelijkt met wat je vandaag voor die prijs kan kopen.

Maar ik dwaal af.

Dit soort foto’s zijn blijvend.
En ik zal ze altijd blijven nemen.
Of het nu met een Aldi-camera, of een reflex is.

Yearning for the past.

De tijden toen we deden wat we dachten, en zagen dat het goed was. Of juist niet.
Nostalgia is a bitch, isn’t it.

To fullframe, or not to fullframe.

This is where most of us meet.
The dilemma. The next level.

‘t is duur, ‘t is beter, ‘t is ook ineens een heel stuk meer ingewikkeld.
Maar als de centen er zijn (nipt, maar ach), waarom niet?

Anderzijds, zo zot dure aankopen maken me bang.
‘k Vind het echt vervelend om ineens zo’n smak geld kwijt te zijn,
maar dat was ik 2 jaar geleden ook, met dan een iets minder professionele D80.

Achteraf gezien geloof ik wel dat ik echt veel uit dat toestel gehaald heb.
Alles niet, da’s zeker. Dus daarmee, de twijfel.

Nu upgraden, met slechts 2 lenzen die erop geschikt zijn..
Of investeren in enorme dure lichtsterke lenzen, alvorens naar fullframe te gaan.

En anderzijds : misschien ineens alles verkopen, en switchen naar een fullframe Canon.

I don’t know.

soms

Moet je het verleden echt..
achter je later.

Alles.

Ik weet dat, als je morgen niet meer de mijne zou zijn
dat ik zou sterven vanbinnen, voor lang.
En lang zou dan miljoenen jaren lijken,
en alles zou me doen denken aan jou en jou en.. mij en wij.
En mensen zouden zeggen dat alles goed zou komen,
dat alles went, vergankelijk is.
Dat er nog vissen zijn, en dat ik goed genoeg kan zwemmen om ze te vangen.
Ik zou ze niet geloven, ik zou willen blijven dobberen in mijn boot,
zonder motor, peddel, vishengel.
Dagenlang niet eten, omdat ik zo gevuld ben met leegte.
En dan zou ik langzaam genezen,
leren leven,
zonder jou, naast mij, warme lucht uitademend in bed.
Je ademt luid, en dat stoort niet, maar brengt enkel, rust.
Ik zou verdringen dat ik alles graag aan je zie, en investeren in nieuwe dingen.
Nieuwe emoties leren niet te vergelijken met wat ik had,
en verlies niet meer aanzien als onevenaarbaar.

Het enige verschil is,
dat ik weet dat alles altijd wel beter wordt.
Ik kan vast, nog liefhebben, een ander.
Maar ik zou niet meer willen,
want ik heb,

alles.

Liebe ist.

Mijn hart slaat,
 met intervallen van 3.

Ik – heb – lief.

Lief – heb – ik.
Heb – ik -lief ?

In haar ogen,
 met intervallen van 4,

weet ik

Ik – heb – haar – lief.

Geen hartslagmeter,
geen leugendetector,

geen dokter

kan horen, noch registreren

hoe liefde door een aorta klinkt.

Storm.

Ik laat me meevoeren door die zachte wind,
Frank zei dat ze van het Westen kwam,
maar ze voelt zo zuiders aan.
Er zit een ritme in de beauforts,
bladeren dansen chaotisch doch harmonieus.
Niets botst, zweeft enkel op en neer en op.
Een streling, een duw, een halt tot..
Maar er is nog vrije wil

Dan wordt ze sterker,
houdt mij in haar ban.
Wanneer ik lief ben gaat ze mee,
anders is ze tegen.
Plots wordt ze windstil en dan
dat moment
weet dan,
dit is stilte voor de storm.

(winter komt)

Analyse van een Onbekende Ziel.

Ze steekt een sigaret op,
ze trekt hard, en ademt een walm van witheid uit.
Bij elke trek voelt ze het leven uit haar glijden.
Ooit had ze diezelfde sigaret vast met een bepaalde charme,
ze had hem niet nodig als stress-reliever, het was slechts een attribuut.
Rustig inhaleerde ze, en nadien liet ze wolkjes rust ontsnappen.
Mensen staarden haar aan, wilden de nicotine zijn waar zij zo losbandig met kon omgaan.
Wetende dat het nog geen verslaving was, maar misschien ooit wel kon zijn.

Vandaag is ze 55, maar ze lijkt ouder.
Ze is grauw en grijs, van gelaat, want haar lokken kleurt ze nog steeds.
Niet om jong te lijken, maar om de oudheid te verbergen.
Een beetje maar.
Ze lijkt gestresseerd, maar tegelijk onverschillig.
Wetende wat ze kan verwezenlijken, verkrijgt ze die oude kicks niet langer
bij het verkrijgen wat geen ander daar kan.
Die kleine wondertjes zijn vanzelfsprekendheden geworden.
‘s Avonds laat komt ze thuis, zet zich in haar zetel en ademt.
Geen zucht van ontspanning, geen hunkering naar vertier en gelach,
nee.

Het is de geur van sleur waar ze heengaat,
en er is niet langer verzet.
Al langer dan ze nog weet, is er een bepaalde ‘in vrede neming’ met de situatie.
Ze heeft zo veel laten wegglijden, denkende dat er later nog tijd voor zou zijn
en nu is ze alleen. 

Ze heeft geen spijt,
want zij weet weet dat de klok op te laat staat,
en vertikt het.

Gek?

Je moet het maar durven.
Belletje trek, achtervolgd door een boze bewoner.
Gerookt in een steegje, die eerste keer.
Gestolen uit de speelgoedwinkel, prullerij.
De kick, de adrenaline.
Je moet het maar durven,
telkens uiteindelijk betrapt, gestraft, 
en me nooit meer aan dezelfde waaghalzerijen gewaagd.

Je moet het maar durven,
je delen,
helemaal,
ziel inclusief.
Geamputeerd worden van alles dat vertrouwd is,
en gedoneerd worden aan alles, of niets, of alles.
Reïntegreren in een maatschappij vol liefde en leed.
Je eigen lichaam terugvinden,
weer leren wandelen,
weer leren denken hoe je dacht, zo rationeel.
Je moet maar durven,
echt lef hebben,
echt.. getikt zijn,
jezelf opnieuw in iemand kwijt te willen,
zo hard willen verliezen in herwonnen nieuwe grond.
Ja..