Samen zweven wij, doorheen straten.
Soms luidkeels pratend over onze interessantheden, gebrabbel voor haast elk ander.
Wanneer mijn hand de hare niet voelt, zoeken mijn ogen haar, schichtig,
tot de inmiddels ingestelde autofocus in mijn ogen de de hare vindt.

Getoeter van auto’s, gebabbel van anderen, het getik van de tijd is enkel
achtergrondmuzak
waar wij ritmisch op verdergaan in onze dans der jaargetijden.
Diegenen die we achter ons hebben gelaten, en diegenen die wij nog tegemoet gaan.
Zoveel plannen,
zoveel tijd.

Zoveel heerlijk realiseerbaar gedroom, over binnen een jaar, langer, of morgen.

Ik kan vaak niet geloven,
dat dit echt is.
Maar langzaamaan begint het inzicht te komen dat
dit voor eeuwig en altijd is.

.Aqualung : brighter than sunchine

Writer’s Block.

I’ve got this writer’s block,
it comes as quite a shock
And now i’m stuck between a hard place and the biggest rock,

In my own head consumed. I sit back in my room,
Its like the tapestries of life get tangled in the loom,
I’m like a butterfly, caught in a hurricane,

My pulse is quickening as my heart plays a new refrain 

 

I feel Just Jacked..

Bart Moeyaert

Er zijn plekken
waar ik zonder glimlach
niet meer langs kan.
Ooit is daar een grap
verteld, een kus geroofd,
iets voor het eerst gedacht.
Ter hoogte van mijn oor,
bijvoorbeeld,
heb jij me op een nacht
beloofd dat eeuwigheid
een leugen is, maar dat het
daarom tussen ons niet
minder lang gaat duren.
Meer woorden waren er
niet nodig – een mond
spreekt van zichzelf al mooi
en huid heeft een geheugen.
Jij blijft mijn hals, mijn navel,
mijn holte van mijn knie
voor altijd bij.
Zonder glimlach kan ik
aan geen plek voorbij.

Picture of the Day.

Luister.

I came here expecting next to nothing
So thank you for being “that” kind of girl.

Brand New.

Een nieuwe Novastar,
want goede dingen vragen tijd.

Tijd om weer weg te dromen.

Stijn Vranken is een Poezieheld

want hij schrijft mooie mooie mooie dingen, zoals dit :

Ik kan je nu al zeggen
nog voor eender wat,
dat je mijn hart allang
niet meer verlaten kan.

Tenzij heel even,
om wadend door m’n bloed
naar m’n hoofd te stijgen.
Dan denk ik aan je.

Zoals nu.

Danku Stijn Vranken.

Om afscheid zo mooi te verwoorden :

Wanneer ik verlaten wil,
neem ik exact eender welke trein,

kies ik exact eender welke wagon,
bind me daarin vast
aan exact eender welk raam,
en richt mijn rug
pal in rijrichting.

Dat laatste is belangrijk.

Want ik wil niet missen
hoe verlaten er juist uitziet, hoe verdwijnen
zich nu precies voltrekt, hoe welig
niets kan groeien – ik wil zien,
ik wil hardop staren
naar hoe alles zich als een film,
een oude huid, geluidloos
van me losscheurt, van me wegdraait
en steeds kleiner
uit mijn ogen verdwijnt.

Ik wil niets missen
van dit tapijt van versleten vlees en aarde
dat onder me wegschuift, al wie erin schuilt meevoert,
en zich netjes uitschudt achter elke horizon.
Mijn ogen moeten voelen hoe dit verhaal uit hen wegebt
als een zee van land, van langzaam nu
te vergeten land.

Ze moeten, met wat hen nog aan wimperslag rest,
mijn verleden versnipperen,
zich ledigen
en morgen weer honger worden.

Wanneer ik verlangen wil,
neem ik de trein ernaast.
En zit ik exact
andersom.

Johnny, oh dear Johnny.

Air.

Holy girl 
Don’t get up 
For running 

Stay with me 
I feel sad 
When you run 

Sands of time 
Are lying 
On my chest 

Stay in bed 
I feel sad 
When you run 

Stay like this 
On the hills 
Of my chest 

Don’t wake up 
I feel strange 
When you go 

Stop the night 
Hold me tight 
Holy girl 

Don’t stand up 
I feel strange 
When you go go go go go go go go go go go go go go go go go go go go go go go go go go go go go go 
go go go go go go go go go go go go go go go go go go go go go go go go go go go

Go..