Lef.

Zo’n kort en simpel woord.
Wie is daar toch opgekomen.
Zou het iemands naam geweest zijn?

Ik vraag me af of je ‘lef’ kan krijgen.
En als dat zo is, dan euh, dan wil ik dat wel.

Voeten.

Linkeroever., originally uploaded by stephaniekatic.

Ik fotografeer mijn voeten al sinds mijn eerste camera.
Mijn eerste camera was er eentje van ‘den aldi’.
1,2 megapixel, geloof ik.
‘t Ging me toen niet om mooie foto’s maken. Eerder om momenten vast te leggen. De stomste eerst.
Een 2-tal jaar nadien ben ik heb kwijtgeraakt in’t station,
in de toiletten laten liggen op de lavabo.
Mijn Aldi-camera werd opgevolgd door een Minolta, 3 megapixel.
Overpriced dingetje, als je het vergelijkt met wat je vandaag voor die prijs kan kopen.

Maar ik dwaal af.

Dit soort foto’s zijn blijvend.
En ik zal ze altijd blijven nemen.
Of het nu met een Aldi-camera, of een reflex is.

Yearning for the past.

De tijden toen we deden wat we dachten, en zagen dat het goed was. Of juist niet.
Nostalgia is a bitch, isn’t it.

Dingen die me doen lachen op het Werk.

°_°

Als vrouw, begrijp ik velen, veel en een beetje.
Maar soms, somssomsoms
snap ik niet waarom ik de nood heb om eens alles op te blazen,
in plaats van gewoon te ademen.

God, ik ben zo’n vrouw, een echt wijf,
dus zet me zo nu en dan eens,
kordaat,
op mijn plaats.

Most of the time

Most of the time, I get the feeling we all are, lost.
I’m just one of the lucky ones, that gets to be lost together.

…

Dood.

Ik dacht dat de Dood weer was gekomen.
Hij had geregend over mijn kleine, gewaaid, gestormd.
Ik had lang niet meer omgekeken naar, gedacht dat het zijn plan wel zou trekken.
En boom is een wortel, en een wortel zit vast in gronden van leven, gevoed door alles.

Ik was nog wekelijks gaan kijken, tot het dan weer 2 weken werd, en ik maakte me ongerust.
Ik snelde me naar boven, en zag dat het Te Laat was.
Hij had zijn bladeren verloren, zoals een pauw zijn veren.
Te vroeg, maar ik bleef geloven.

Hij staat nu naast mij. Dag na dag na dag. 9u in mijn zicht.
Ik water hem, kijk hem liefdevol aan, en zal dit eeuwig blijven doen.
Ook al dacht ik dat De Dood hem al had meegenomen, ik was mis.
Er staan terug knopen op, kleine kleine felgroene knopen van leven.

Mijn collega’s hebben me al innig deelnemend laten weten dat hij niet meer terugkomen zou.
Maar wacht maar, bloeien zal hij, bloeiend leven.

Mijn Anzjové, mijn bonsaï, mijn vriendenboom.
Anzjové ist !

Rustig.

Het is rustig in tijden van geluk.
Woord voor woord komt niet, blijft, achter.
Ongevuldheid roept, schreeuwt.
Schrijf mij, schrijf mij woorden, voor woorden voor zin.
Maar ze komen niet.
Onvolledige poezie, dat wel.
De rest gaat naar haar. SMS-poëzie, noem ik dat.

In tijden van geluk, voel ik mij literair onbekwaam.
Ik kan delen dat ik weer weet wat het is om te houden van,
te hunkeren naar, 24u/7 geconsumeerd te worden door een banaal feit als liefde.
A rush to the head, en meer.

Maar boeit dat? Leest dat even vlotjes als sterven vanbinnen?

Kan het evenzeer betoveren om te lezen dat
friet met mayonaise, een cornflake-smaak en een slaapzak meer in mij kunnen losmaken dan pakweg,
een woord als Valentijn?

Uitdrukken hoe het voelt om weg te kwijnen, of toch te verdwijnen in pijn en al zijn vrienden,
is makkelijker dan delen, wat dit is.

Geluk is mij vreemd, vervreemd en terug thuisgekomen.
Blijf gerust slapen, keer op keer op keer.

Uses & Gratifications.

Er zijn dingen die overgaan,
eigenlijk is alles bedoelt om over te gaan.
Ik eet om de honger te verdrijven,
net zoals ik slaap om moeheid tegen te gaan.
Ik droom om aan de realiteit te ontsnappen,
of ik relativeer om het dromen te verdrijven.

Maar,
zo heel soms,
kan een nood niet bevredigd worden.
En blijft er een verlangen naar meer.
Meer van dat, die, wat, hoe, maar, en
lippen,benen,woorden,aanrakingen,blikken,geluid

Meer

van

jou.