Freunden.

zee, originally uploaded by stephaniekatic.

Al heel mijn leven ben ik een beetje weg van de wereld.
Een beetje.. afwezig.
Zowat, anders.

Je hebt mensen die hier helemaal niet met omkunnen.
Die anders vreemd vinden, het ontwijken,
het niet ok vinden. Slecht raar, gewoonweg stom vinden.

En je hebt mensen die het positieve wel inzien van al die raarheid in mijn zijn. Die het omarmen, met momenten uitlachen,
en het ergens wel een beetje.. appreciëren.

Dat, of dit, of zij..

zijn mijn vrienden.

Nazinderen.

Toen wij klein waren,
maakten wij ruzie.
Het was oorlog, voor een dag of twee,
en het leek alsof vriend vijand werd.
Dan zei de ene sorry,
en de andere ook.
En dan hadden beiden spijt, en vergaven zij.
Wondvrij, vergaten zij vliegensvlug hoe hard en stout zij waren geweest,
en waren ze weer best friends forever.

Naarmate we ouder worden,
voelen we meer, of denken we meer te moeten voelen.

Wrok, jaloezie, schuldgevoel, schaamte, koppigheid,
allemaal kwalen bij het ouder worden.

Ik wou soms dat ik makkelijker kon zijn,
dat ik makkelijker kon vergeten en vergeven.
Dat ik gewoon sorry kan aanvaarden en weer vriendjes zijn.

Maar het duurt nu gewoon even,
en uiteindelijk wordt alles weer goed,
maar het moet altijd even ongemakkelijk zijn.
En dat spijt me,
net zoals het jou spijt.

Maar ik zie je liever dan liefst.