Soms.
Zouden sommige woorden gecensureerd mogen worden.
de kaaien.
DSC_0097, originally uploaded by stephaniekatic.
Ik werk in een bureau, vlakbij de kaaien.
Momenteel neem ik nog dagelijks m’n camera mee, in de hoop mooi licht vast te kunnen leggen na half 6, wanneer m’n werkdag erop zit.
Vandaag was zo’n dag, heldere zonsondergang, waargenomen door eerst mijn ogen, dan mijn lens.
Grappig hoe je een foto nadien nog eens volleeedig kan veranderen met een paar clicks, in iPhoto, Photoshop of Lightroom..
En elke keer weer, blijf ik ontevreden.
Ik wil meer uit die camera halen, meer uit objecten, licht, beweging, stilstand..
Daarom denk ik aan een avondcursus fotografie, misschien bij syntra?
Alleenwonen.
Sinds 12 november ben ik een werkende mens.
Ik leer mijn geld beter managen, ik weet wat meer over hoe bedrijven functioneren,
ik weet nog steeds geen richting met mijn leven, maar ik ben gek op bijleren.
Ik wil nog niet weten waar ik binnen een jaar sta, of 5 jaar.. of meer.
Wat ik wel wil bereiken binnen een vrij korte periode is.. Alleenwonen.
Niet zozeer alleen alleen, want alleen is en blijft toch maar alleen.
Maar alleen, zonder ouders, op mezelf, met een vriendin.
Ik kijk uit naar thuiskomen in iets van mezelf, dat ik betaal, waar ik voor werk,
waar ik aan werk, waar ik mezelf in leg. Waar anderen welkom zijn, op elk moment,
hunzelf ook kunnen en mogen inleggen.
Aan back to basics leven, met een zetel, een paar stoelen, enkele borden en wat servies.
Nu nog : een appartement.
Crossroads.
DSC_0347, originally uploaded by stephaniekatic.
Vandaag nog eens een Crossroadje gedaan,
boy o boy, was ik blij dat ik m’n fototoestel bijhad..
It was treat.
Brighter than Sunshine.
Deze floepte nog eens op in m’n iTunes,
en hij is best gepast 
Samen zweven wij, doorheen straten.
Soms luidkeels pratend over onze interessantheden, gebrabbel voor haast elk ander.
Wanneer mijn hand de hare niet voelt, zoeken mijn ogen haar, schichtig,
tot de inmiddels ingestelde autofocus in mijn ogen de de hare vindt.
Getoeter van auto’s, gebabbel van anderen, het getik van de tijd is enkel
achtergrondmuzak
waar wij ritmisch op verdergaan in onze dans der jaargetijden.
Diegenen die we achter ons hebben gelaten, en diegenen die wij nog tegemoet gaan.
Zoveel plannen,
zoveel tijd.
Zoveel heerlijk realiseerbaar gedroom, over binnen een jaar, langer, of morgen.
Ik kan vaak niet geloven,
dat dit echt is.
Maar langzaamaan begint het inzicht te komen dat
dit voor eeuwig en altijd is.
Zjoske.
Deze is,
voor Zjoske.
Eigenaardig is haar naam,
gepaste ondoordeweeksheid die levenslang aan haar hangt.
Scherpzacht, zwijgt zij nooit stil,
steekt af, als geen ander.
Zij valt op, in mist en donker,
zij staat.
Zelf, denkt zij niet te zijn,
wie zij is.
Minder, dan een ander.
Kon zij maar zien,
door mijn ogen,
hoe haar fluo,
enkel haar flatteren kan.
Hoe haar lach,
zo vertederen kan.
Hoe verscheurend echt,
zij wel is.
Verschrikkelijk,
hoe hard ik haar zou missen, nu ik haar zo goed ken.
En soms, soms irriteert zij mij,
en ik haar.
En dan irriteren wij mekaar.
Dan zeggen wij,
hey, jij irriteert mij,
en.. jij mij ook.
En dan zijn wij even stil.
Enkel zij krijgt mijn haren soms recht,
achter mijn pc, of in mijzelf.
Want haar inzicht in mij, is verschrikkelijk.
Verschrikkelijk mooi, hoe wij elkaar irriteren.
Verschrikkelijk mooi, hoe wij elkaar verbeteren.
Verschrikkelijk mooi, hoe wij, wij zijn.
Ik zien u graag, jom.
En ik ben niet alleen.
Gemis.
Haar stem kraakt door de telefoon,
vele kilometers staat zij, op een plek, in een soortgelijke houding als mij.
Zoekende naar een manier om dichter te zijn.
En wat zijn we schattig,
wat zijn we lief.
Ze lacht met me, of ze lacht me uit.
Het maakt niet uit, als ik haar lach maar hoor.
En met elke decibel die zij produceert, beeld ik me haar gezicht in,
de fonkeling in haar ogen, de curven in haar lippen.
Hallo, het is ik.
Hallo, het is jij.
En die enkele minuten, zijn het wij.
Kom snel terug,
denk ik dan.
Wetende wanneer je terug zal zijn,
en hoe de tijd niet sneller kan.
Gemis blijft mooi.
Interrail.
IMGP9621, originally uploaded by stephaniekatic.
Nog eens een stuk van de interrail foto’s aan het bekijken geweest.
Moest ik een pro account hebben had al m’n favorieten online gezet, maar t zal een project op lange termijn zijn.
Na het bekijken van al die foto’s wil ik gewoon terug de trein op, bezichtigen, wandelen, wandelen, wandelen.
En dit keer, met de D80
Mijn moeder.
DSC_0087, originally uploaded by stephaniekatic.
Dit is mijn moeder. Ik noem haar nooit ‘moeder’, ik noem ze mama.
Soms mamaaaa, of MAMA ! of mamaaaah, naargelang wat ik nodig heb, hoe hard ik ze zagen vind, of hoe ik schattiglief tegen haar doe.
Ik zie mijn mama graag, maar ze haat het wanneer ik haar fotografeer.
De diepe groeven van wat is geweest zijn duidelijk merkbaar. Elke rimpel heeft zijn verhaal, en ooit zullen wij ook, rimpeltjes delen.
Maar een rimpel hoeft niet lelijk te zijn, het kan ook sieren.
En al is niet elke foto even sierlijk, of flatterend. Ik vind haar mooi,
en zal haar altijd mooi blijven vinden.
Wat niet wegneemt dat, als ik ooit de lotto win,
en ze wilt het nog steeds,
dat ik haar wat rimpels laat terugdraaien,
jammer genoeg kan ik geen geld neerleggen om tijden terug te draaien, rimpels te vroeg af te zijn.
Maar wat zij ook denkt, ik vind haar een straffe madam,
en nog steeds even ’strak’ en cool, als 10 jaar geleden.
leave a comment