Alles.

Ik weet dat, als je morgen niet meer de mijne zou zijn
dat ik zou sterven vanbinnen, voor lang.
En lang zou dan miljoenen jaren lijken,
en alles zou me doen denken aan jou en jou en.. mij en wij.
En mensen zouden zeggen dat alles goed zou komen,
dat alles went, vergankelijk is.
Dat er nog vissen zijn, en dat ik goed genoeg kan zwemmen om ze te vangen.
Ik zou ze niet geloven, ik zou willen blijven dobberen in mijn boot,
zonder motor, peddel, vishengel.
Dagenlang niet eten, omdat ik zo gevuld ben met leegte.
En dan zou ik langzaam genezen,
leren leven,
zonder jou, naast mij, warme lucht uitademend in bed.
Je ademt luid, en dat stoort niet, maar brengt enkel, rust.
Ik zou verdringen dat ik alles graag aan je zie, en investeren in nieuwe dingen.
Nieuwe emoties leren niet te vergelijken met wat ik had,
en verlies niet meer aanzien als onevenaarbaar.

Het enige verschil is,
dat ik weet dat alles altijd wel beter wordt.
Ik kan vast, nog liefhebben, een ander.
Maar ik zou niet meer willen,
want ik heb,

alles.

Change

Dood.

Ik dacht dat de Dood weer was gekomen.
Hij had geregend over mijn kleine, gewaaid, gestormd.
Ik had lang niet meer omgekeken naar, gedacht dat het zijn plan wel zou trekken.
En boom is een wortel, en een wortel zit vast in gronden van leven, gevoed door alles.

Ik was nog wekelijks gaan kijken, tot het dan weer 2 weken werd, en ik maakte me ongerust.
Ik snelde me naar boven, en zag dat het Te Laat was.
Hij had zijn bladeren verloren, zoals een pauw zijn veren.
Te vroeg, maar ik bleef geloven.

Hij staat nu naast mij. Dag na dag na dag. 9u in mijn zicht.
Ik water hem, kijk hem liefdevol aan, en zal dit eeuwig blijven doen.
Ook al dacht ik dat De Dood hem al had meegenomen, ik was mis.
Er staan terug knopen op, kleine kleine felgroene knopen van leven.

Mijn collega’s hebben me al innig deelnemend laten weten dat hij niet meer terugkomen zou.
Maar wacht maar, bloeien zal hij, bloeiend leven.

Mijn Anzjové, mijn bonsaï, mijn vriendenboom.
Anzjové ist !

Rustig.

Het is rustig in tijden van geluk.
Woord voor woord komt niet, blijft, achter.
Ongevuldheid roept, schreeuwt.
Schrijf mij, schrijf mij woorden, voor woorden voor zin.
Maar ze komen niet.
Onvolledige poezie, dat wel.
De rest gaat naar haar. SMS-poëzie, noem ik dat.

In tijden van geluk, voel ik mij literair onbekwaam.
Ik kan delen dat ik weer weet wat het is om te houden van,
te hunkeren naar, 24u/7 geconsumeerd te worden door een banaal feit als liefde.
A rush to the head, en meer.

Maar boeit dat? Leest dat even vlotjes als sterven vanbinnen?

Kan het evenzeer betoveren om te lezen dat
friet met mayonaise, een cornflake-smaak en een slaapzak meer in mij kunnen losmaken dan pakweg,
een woord als Valentijn?

Uitdrukken hoe het voelt om weg te kwijnen, of toch te verdwijnen in pijn en al zijn vrienden,
is makkelijker dan delen, wat dit is.

Geluk is mij vreemd, vervreemd en terug thuisgekomen.
Blijf gerust slapen, keer op keer op keer.

Glow.

And even with the lights off we’ll glow.

Camps&Dewulf.

Elke ochtend lees ik De Morgen,
niet helemaal, natuurlijk, want mijn werkdag begint net als de uwe rond 9u.
Maar 1 deeltje van de krant heb ik nodig,
naar dat ene deeltje vooral kijk ik uit, met mijn koffie,
of zelfs zonder..
En dat is Camps & Dewulf.
Beiden goed op hun schrijfse manier,
maar soms springt er een tekstje tussenuit,
dat mij pakt,
dat ik herinneren wil.

Dus bij deze, laat ik het delen :

Ik schrijf deze tekst.
Ik onderwerp, schrijft persoonsvorm, deze tekst lijdend voorwerp. Wist u het nog?
Ik kan mij niet voorstellen het nooit geweten te hebben. De dag dat we ons dat kunnen voorstellen vinden we de wereld terug van voor we de wereld in moesten. Ook zij moet de wereld in, met of zonder vlechtjes.
Het onderwerp, zeg ik, is wie of wat iets doet. Zij knikt. En dat ‘doet’ is de pv. Zij knikt. Begrepen? Zij knikt.
Daarna verdwijnt deze tekst in uw hoofd. Deze tekst onderwerp, uw hoofd; een soort voorwerp. Maar ‘verdwijnt’: is dat ‘iets’ doen?
Daar begint het dus. Leg het maar uit. ‘Verdwijnt’, zeg ik, is de persoonsvorm. Zij knikt niet meer. Ze staart nu naar ‘verdwijnt’ en er verschijnt niets in haar hoofd. Op school zal deze zin in alle windrichtingen gedraaid worden en overal zal zij het onderwerp en de pv moeten volgen, als een jager en een fazant door struikgewas. Dat is ‘abstract denken’. Begin er maar aan.
Hoe meer er in hun hoofd moet, des te minder ik begrijp hoe het in het mijne is geraakt. En soms zelfs gebleven.
Het komt wel, zeg ik wanneer ze verslagen opkijkt uit de verdwijnende zin. Ze knikt. Ze moet nu wachten tot er ‘iets’ klikt. Maar soms klikt er iets nooit. Nog altijd, bijvoorbeeld, weet ik niet wie nu ‘het’ eigenlijk is in ‘het sneeuwt’. Is dat dezelfde ‘het’ als in ‘het wordt donker’, of ‘het is tijd’? Altijd is het een spook-het gebleven.
En als ik zeg ‘het groeit in haar’, wat zou ik dan kunnen bedoelen?
Toch is het waar: iets groeit in haar zoals ‘het sneeuwt’. Ik kijk ernaar, herken het wel maar weet niet wat het is.
Zij is haar eigen onderwerp en persoonsvorm. Ik woon het bij, soms meewerkend, soms lijdend.
En langzaam, dagelijks, groeit iets haar de wereld in. Als een zichzelf schrijvende zin.

Uses & Gratifications.

Er zijn dingen die overgaan,
eigenlijk is alles bedoelt om over te gaan.
Ik eet om de honger te verdrijven,
net zoals ik slaap om moeheid tegen te gaan.
Ik droom om aan de realiteit te ontsnappen,
of ik relativeer om het dromen te verdrijven.

Maar,
zo heel soms,
kan een nood niet bevredigd worden.
En blijft er een verlangen naar meer.
Meer van dat, die, wat, hoe, maar, en
lippen,benen,woorden,aanrakingen,blikken,geluid

Meer

van

jou.

Begreipend Leuzen.

Ik zeg nee.
Had ik gewoon ja gezegd, of liever wel, of eender wat.
Wat dan ook.
Zeg wat je zeggen wilt zonder te denken gezegd te hebben wat verstaanbaar leek te zijn maar slechts gedacht was en te vervallen in een misbegrip van begrepenheid.
Want zo gaat dat.
En jij, de ziel die de bovenvernoemde zin zal proberen ontleden, zoekend naar de grote fout (die er overigens wel zal zijn) staat geen stap verder dan ik.
Begrijp je?

De Media en ik.

Ik werk in de media.
Om specifieker te zijn, ik werk in een reclamebureau.
Het is van in het begin van m’n hogere opleiding altijd al een droom geweest in zo’n bureau terecht te komen,
en nu is het dus zo ver.

Dat ik hier vandaag ben, en blijven wil, is niet zo vanzelfsprekend.
Ik heb 1x schoolgebonden stage gedaan, in een ‘reclamebureau’, dat eigenlijk vooral draaide op mediaplanning.
Het was een hel, een ware hel.
Wat zo boeiend had kunnen zijn, moest inboeten aan ‘vuile’ taken overlaten aan stagiaires, weinig respect krijgen,
en dan nog eens een slechte algemene sfeer in het bedrijf.
De 2de keer stage was vrijwillig, maar al gauw was het gewillige er wel af.
Stilaan kwam de gedachte in me op dat de reclamewereld niet zo mooi was als ik dacht dat die zou zijn.
Dat er veel reclamebureaus gerund werden door mensen met een bepaalde droom, ambitie.. Maar met geen gevoel voor leadership. Ofwel zodanig bezig waren met het leaden, dat ze het spontane uit het oog verloren.

Was er dan een gulden middenweg?

Ja.
En ik denk dat ik nu in een bureau zit waar die middenweg grotendeels hangt.
Duidelijke afdelingen, open eilandjes, open communicatie, open sfeer.

En uiteindelijk ben ik beland waar ik in de tijd begonnen ben : afdeling mediaplanning.
Ik wil dit nog lang doen, ik wil nog veel bijleren, en ik ben verdomd blij dat ik een kans gekregen heb.
Zo een van die.. échte kansen.
Ik heb zo’n beetje het gevoel dat ik de lotto gewonnen heb,
en DAT doet deugd..

Bart Moeyaert

Er zijn plekken
waar ik zonder glimlach
niet meer langs kan.
Ooit is daar een grap
verteld, een kus geroofd,
iets voor het eerst gedacht.
Ter hoogte van mijn oor,
bijvoorbeeld,
heb jij me op een nacht
beloofd dat eeuwigheid
een leugen is, maar dat het
daarom tussen ons niet
minder lang gaat duren.
Meer woorden waren er
niet nodig – een mond
spreekt van zichzelf al mooi
en huid heeft een geheugen.
Jij blijft mijn hals, mijn navel,
mijn holte van mijn knie
voor altijd bij.
Zonder glimlach kan ik
aan geen plek voorbij.