Roadtrippin.

Asfalt.
Ik hou van de wegen.
De rust die reizen naar met zich meebrengt.
Af en toe een tussenstop, een slecht wc.
Nummerplaten van allerlei landen herkennen.
Slapende mensen in de auto naast je zien.
Kinderen zien vechten op de achterbank.
De strepen langs de weg volgen, tot ze precies een lange lijn doorheen de wereld vormen.

Soms wou ik dat ik eeuwig onderweg kon zijn.
Geen enkele bestemming voelt zo natuurlijk aan als het onderweg zijn naar.

Hamlet.

Ik heb in m’n korte leven al wat gelezen.
Ook al wat toneelstukken gezien..
Films bekeken, tape na tape, dvd na dvd.
Telkens onthoud je dingen die je doen denken aan jezelf, je situatie, je gevoel.

En wat ik uit Hamlet best een mooie vond is toch wel deze :

“Zijn we op zoek naar de liefde omdat we eenzaam zijn, of zijn we eenzaam omdat we op zoek zijn naar de liefde?”

I just don’t have a clue

Begrijpen.

Ondanks de totale gelukzaligheid in heel mijn zijn,
denk ik nog steeds aan haar.

Ik denk niet meer aan haar als gemis.
Ik denk niet meer aan haar als geliefde.
Ik denk niet meer aan haar als aanvullendheid.

Ik denk aan haar,
aan wat er van haar zal worden.
Ze is alleen, in haar wereld.
Alles is zwart en wit, net zoals zij zegt.
En dat is goed in haar ogen, zoals zoveel theorieën die ze zelf bedenkt juist zijn.
Juister dan de jouwe, juister dan de zijne, juister dan de mijne.
Zelfs al zijn ze fouter dan fout, nog zijn ze juister dan feit.
Ik vraag me af of ze het onderscheid nog weet,
of ze echt liefheeft,
of ze voelt.
Of ze het verschil weet tussen denken wat ze zou moeten voelen en het justifiëren, geloven en uitvoeren en.. voelen.
Ik vraag me af of ze gered kan worden.
Ik vraag me af of ze gered wil worden.
Ik vraag me af of iemand echt.. maar echt.. al de moeite heeft gedaan haar lief te hebben,
ondanks haar afwijkingen.
Hoe pak je haar juist aan.
Hoe pak je haar juist aan zonder er zelf onder door te gaan?
Hoe..

Hoe geraak je op het punt waar zij staat.
Hoe stop je met denken?
Elke ex draagt haar mee,
niet als liefdesverdriet,
niet als vreugde van vaarwel,
niet als ex, en daarmee gedaan.
Maar als the one that went wrong, and I just can’t figure out how to place it and her.
Vreemd.

S. zegt dat mensen geen missie mogen zijn.
Maar stiekem hoop ik dat iemand haar ooit redden kan.

En misschien ben ik mis. Misschien is ze zo, punt.
Misschien wilt ze geen verandering, misschien is ze blij met wat ze is, hoe ze is, wat mensen denken, wat ze wil zijn, hoe ze leeft en ga zo maar door.

Maar dan nog kan ik niet begrijpen.. waarom?

Dankbaarheid.

Deze vakantie heb ik al veel dingen gedaan.
Deze vakantie heb ik al veel mensen leren kennen.
Deze vakantie heb ik gewerkt aan mezelf.
Deze vakantie heb ik mijn prioriteiten aangepast.
Deze vakantie heb ik geleerd wat echt is, wat niet.
Deze vakantie heb ik nog geen moment stilgezeten, en dat door het enige echte carpe diem principe.
Deze vakantie heb ik leren appreciëren wat ik daarvoor niet genoeg apprecieerde en heb ik de foute dingen leren onderappreciëren.

Het is me wel al een vakantie geweest, en ze is nog lang niet gedaan.
Jammer genoeg vliegt elke dag wel voorbij als een enkele seconde.
Ik voel me gezonder dan ooit, want nog nooit heb ik zo veel gelachen.
Plezier heeft een nieuwe invulling gekregen en ik voel me zo lekker warm, warm, warm vanbinnen.
Ik zou zelfs kunnen wenen van geluk,
want ik hou van alles, exact hoe het nu is. 
En als ik het niet meer hebben mag morgen, niet erg.
Ik heb het toch maar allemaal mogen hebben.
Danku.

(echt)

Jobhunting.

Ik heb tot vandaag al een 4 of 5 sollicitatiegesprekken gehad, zeker een dozijn motivatiemails gestuurd, interims bezocht, vacature.com ondergespit en ga zo maar door.

Ik heb schrik. Schrik om in een bedrijf te belanden waar ik er na een maand of drie uitzie als een plant, gedemotiveerd opsta, niets mag doen waar ik voor gestudeerd heb, contact te verliezen met iedereen, een massaproduct wordt van de maatschappij, zonder m’n eigen speciale randjes.

Vacatures van commerciële binnendiensten worden naar je kop gesmeten, alsook tele-sales manager/verkoper/verantwoordelijke vacatures.

Hoeveel benamingen voor functies er bestaan die allemaal exact hetzelfde inhouden is ongelooflijk.
Nog liever zou ik zo’n namen uitvinden dan er echt een keuze uit te maken. 

Dan heb je mijn vader, met zijn connecties.
Hij wilt me in ‘the world of banking’ gooien.
Goede doorgroeimogelijkheden, vaste functies, commercieel contact en.. oh ja, goedkoper kunnen lenen.
Wat is zijn motivatie nu ook al weer?

Dan heb je al m’n vrienden. Ze studeren allemaal nog, en diegenen die zijn afgestudeerd of na de herexamens afstuderen gaan verder leren. Ikzelf droom ook van verderstuderen, maar het gaat nu even niet. Ik ben blij voor hun, echt waar, maar tegelijk wou ik dat ik meekon.
Mee ontdekken, verdergroeien, genieten, stressen, lessen skippen, bijleren..

God, ik weet niet wat ik wil.
Ik denk dat ik hoofdzakelijk ook wil verderstuderen om die reden.
Het niet weten.

We zien wel,
t Is gewoon vervelend dat t zo vaak in m’n hoofd zit and that it s keeping me from sleeping..

Woorden.

Ik heb altijd al een zwak gehad voor schrijven.
Als ik schrijf heb ik geen nerveuze tics, wapper ik niet met m’n armen om me heen en doe ik niet verlegen.
Als ik schrijf voel ik me op m’n gemak, een met het papier of het toetsenbord dat ik gebruik.

Het vlak waar ik op werk kent mijn krachten, ik respecteer zijn gladheid en kwetsbaarheden.
Ik kijk, en hij kijkt niet terug, oordeelt niet, wacht af.
Wanneer ik mijn ding heb neergezet, zwart op wit, spreekt het vanzelf boekdelen.
Het klopt.. Of het klopt niet.
En zelfs wanneer het niet klopt krijg ik tijd genoeg om me te herpakken, al is het jaren nadien.
Nooit lacht het mijn woorden uit, of kan het mij niet volgen.
Mijn woorden zijn al droog voor ik aan de volgende reeks begin.

Schrijven brengt rust, schrijven brengt inzicht, schrijven onthult echt wat je denkt en voelt en wilt en mist en begeert en haat en en en en en

Schrijven is een zoektocht naar het vinden van en tegelijk het vinden van een zoektocht.
Want nooit is het goed genoeg.
Nooit is het genoeg.

Maar for now, op deze vroege ochtend of late avond,
ben ik uitgeschreven en teken ik

Tot de volgende onderhouding, toetsenbord.

Johnny, oh dear Johnny.

Thuis.

Ik ben thuis.
Ik weet niet wat de exacte definitie van ‘thuis’ is, maar voor mij is het geen plaats.
Het is niet de nr. in de straat waar ik in woon, het is niet mijn bed waar ik op slaap,
het is niet de keuken waar ik pannenkoeken bak, het is niet de douche waar ik onder sta.

Thuis is de samenkomst van geuren, herinneringen en toekomstvisies.
Thuis zijn mijn vrienden, vrienden die aanvoelen als familie.
Thuis is de grond onder mijn voeten die aanvoelt als de mijne, gaande van de Antwerpse kaaien tot de trap richting mijn deur.
Thuis is dit allemaal en nog zo veel meer.

Ik vroeg me af hoe deze thuiskomst zou zijn.
Ik vroeg me af of mijn euforisch gevoel zou veranderen vanaf ik de deur doorging.
Ik vroeg me af of ik wel ver genoeg stond om niet voor haar deur te gaan staan.

Ik heb me schuldig gevoeld.
Ik heb mezelf verweten.
Ik heb mezelf gekweld.

Nu ben ik enkel dankbaar voor het gezonde verstand dat ik heb gekweekt na mijn fouten.
Ik wil niet meer voor haar deur staan.
Ik wil voorbij haar deur lopen als deze weg leidt naar een bestemming waar ik moet zijn.
Ik wil naar haar deur kijken en denken aan mooie tijden.
Ik wil naar haar deur kijken en vergeven.

Ik vraag me af in hoeverre ik over deze vreemde relatie ben.
Mijn hart klopt nog sneller bij het voorbijgaan van plaatsen waar zij vaak is.

Maar het feit dat ik heb gedaan wat ik heb gedaan,
zonder al te veel teruggekrabbel,
zegt.. boekdelen.

Ik heb mezelf teruggevonden op reis, en ja, zelfs na de reis.
En ergens denk ik dat ik mezelf gewoon gevonden heb op vlakken waar ik nog nooit was geweest.
Ik ben alleen maar niet.. alleen.
Ik ben. En dat is genoeg. Dat is perfect. Dat is hoe ik het wil.

Laatste haltes.

de 11de was het begin van het reizen, vandaag 2 augustus is het bijna gedaan.
Deze avond nog in Kopenhagen, morgen in Hamburg.

Vreemd deze reis. Ik voel me een nieuw persoon.
Herboren. Uitgerust in mijn slaaptekorten en vermoeiend lange dagen.
Meer en meer bevrijd bij elke kilometer die ik afleg.

Ergens wil ik nooit meer naar huis.
Telkens in nieuwe omgevingen terecht komen bij nieuwe leuke interessante mensen heeft een verslavend effect. Maar tegelijk begin ik de vaste waarden in mijn leven wel te missen.
Het praten over alles en niets, het lachen met de domste dingen..

En toch.. Ik geloof op dit moment niet langer dat ik wil leven in Belgie tijdens deze jonge jaren.
Ik wil op verschillende plekken in Europa geleefd en gewerkt hebben.
Wanneer ik thuiskom begin ik aan een zoektocht naar een job ‘abroad’, hopelijk met veel succes.

Nu, terug naar het reizen..
Ik moet zeggen, deze trip zat vol verrassingen.
Steden waar ik veel van had verwacht vielen vaak tegen, laten we zeggen Praag en Denemarken waren absoluut niet mijn ding.
Ik geloof dat als je een fan bent van Amsterdan of Londen, dat deze 2 steden ook wel je ‘dada’ zullen zijn.
Heb je het meer voor Antwerpen, Barcelona en .. Berlijn dan zijn Warschau, Krakau, Wenen en Boedapest vast ook iets voor jou.
Ik ben compleet verkocht aan Polen en Hongarije, en misschien wel nog het meest aan Berlijn.

Het lukt me niet meer samenhangende teksten neer te typen merk ik.
Misschien is het door mijn grote opgewektheid, misschien door het afkicken van de pc, wie zal het zeggen.

Wanneer ik terug in Belgie ben en wat meer vat heb op de tijd.. nu ja, kom dan maar eens terug.

Tot dan teken ik met heel veel voldoening,

 

Steph.