When a heart beats in shutterspeed.

Boedapest.

Gepost in Reizen. door kephaniestatic op juli 20, 2008

Ik had geen idee wat te verwachten van deze stad, de mensen om mij heen en de algemene sfeer.

Toen ik aankwam in het ‘centraal station’ van Boedapest werden deze dingen al snel duidelijk.
Na 5 minuten op de begane grond begaf ik me richting ‘Tourist Office’, waar ik info wilde vragen over jeugdherbergen. Na een minuut mocht ik me met een hele hoop andere soortgenoten begeven naar een gratis minibusdienst.

De eerste 2 die me aanspraken waren m’n huidige kamergenootjes, Anais en Sophie.
Vlak daarna kwam er een hele hoop jongens bij, Nederlanders, hoe kan het ook anders.

Na het settelen in het hostel vertrokken Anais, Sophie en ik richting Boedapest city met al zn schoonheden.
Ik heb in het verleden al vaak mijn ogen opengetrokken in het buitenland, maar Boedapest steekt boven alles uit op dit ogenblik. De hele stad is gevuld met hoogstaande architectuur, gezellige cafe’s, overal zalig lekkere koffiebars, mooie parken, zalige bruggen.. Kortom : ALLES IS HIER MOOI.

Vandaag heb ik de dag alleen doorgebracht omdat mijn verblijf wat korter is dan dat van m’n kamergenoten en ik echt wel alles wil gezien hebben.
Het is veilig om te stellen dat ik allesbehalve alles heb kunnen zien vandaag, maar laten we het houden op.. zo n 5o a 60 procent van de stad..

Als ik zo vrij mag zijn om wat te dromen is dit wel een plek waar ik enkele jaartjes wil wonen..
En als dat niet kan toch zeker een lange vakantie nemen met mijn ‘lief’ op dat moment :)

Wat betreft het alleen reizen.. Eerlijk gezegd had ik een beetje schrik om alleen door de straten te dwalen e.d., maar uiteindelijk reis je nooit echt alleen als je alleen bent. Iedereen spreekt je aan, de mensen helpen je hier van de ene plek naar de andere zonder dat je het zelfs hoeft te vragen.
Studentenherbergen zijn het mekka van leuke, interessante mensen die niet liever hebben dan je overal mee te nemen.

Morgen ga ik naar Wenen,
ik hoop dat het half zo mooi mag zijn als hier.

Servie

Gepost in Reizen. door kephaniestatic op juli 17, 2008

Overmorgen neem ik om 06u45 de trein naar Boedapest.
Deze rit die met de auto ongeveer 2u in beslag neemt gaat nu een dikke 7 uur duren..
Waarom? De treinsporen hier in Servie zijn nog nooit vervangen geweest..
Net zoals de rest van het land zich in een povere staat bevindt.

Na wat gepraat te hebben met wat jonge Serviers ben ik het een en het ander te weten gekomen :
Men heeft hier de categorie Nouveau Riches, waaronder je eigenlijk drugscriminelen moet verstaan.

  • Servie ligt perfect op de route van het oostblok drugverkeer, waarbij vooral Hongarije en Albanie de smokkel voor hun rekening nemen
  •  Het inflatiepercentage ligt hier rond de 10%, men heeft hier geen index die ervoor zorgt dat het leefbaar blijft. Tot enkele jaren geleden waren alle bedrijven staatseigendom, nu begint pas de trend van privatisering. Het enige jammere is dat alle private bedrijven constant de belastingen (met succes) proberen te omzeilen. De loontrekkenden krijgen dus het minimum vastgelegde loon en worden in het zwart bijbetaald. Dit is allemaal mooit en wel, maar op het einde van de rit zit iedereen vast met een veel te klein pensioen om te overleven.
  • Servie is een vergeten land, Europa wilt het niet aanraken wegens de goede banden met Rusland.
    Rusland zelf heeft haar prioriteiten en laat Servie wat rondslingeren. De Serviers voelen zich verloren in het midden, met geen zicht op een betere toekomst.

Ik ben vast nog een aantal nieuwe weetjes vergeten..
Maar tot zover al een zeer leerrijke ervaring van Servie, ik blijf elk jaar dingen bijleren en begin het land steeds meer en meer te apprecieren.

Mensen leven hier anders, gelukkiger. Iedereen is zeer familiaal met elkaar, helpt mekaar waar nodig.
De Servische keuken is ongelooflijk, koken zit hem hier echt wel in de genen ( jammer genoeg heb ik hier niks van in de mijne ).
Het enige jammere is hun enorme homofobie..

Tot zover dit.
Can t wait to see Boedapest !

Air.

Gepost in Uitbesteed aan de Echten. door kephaniestatic op juli 10, 2008

Holy girl 
Don’t get up 
For running 

Stay with me 
I feel sad 
When you run 

Sands of time 
Are lying 
On my chest 

Stay in bed 
I feel sad 
When you run 

Stay like this 
On the hills 
Of my chest 

Don’t wake up 
I feel strange 
When you go 

Stop the night 
Hold me tight 
Holy girl 

Don’t stand up 
I feel strange 
When you go go go go go go go go go go go go go go go go go go go go go go go go go go go go go go 
go go go go go go go go go go go go go go go go go go go go go go go go go go go

Go..

Alles is Liefde.

Gepost in Bezinksels., Gezwets. door kephaniestatic op juli 5, 2008

Vandaag trouwden G. en D. (of liever D&G).
Hoe mooi de trouw ook was (foto’s volgen misschien ooit nog, indien ik het niet vergeet),
hoe gelukkig het stel er ook uitzag, hoe enthousiast de omringende genodigden ook waren..
Trouwen lijkt niets voor mij.
Z. schrijft in haar blog 1 down, 4 to go.. Zeg maar 3 to go, verder dan een samenlevingscontract (de romantiek druipt eraf, hoewel een huwelijk blijkbaar ook een van de lopende band product geworden is).

Ben ik dan een anti-romantisch persoon?
Mijn ouders zijn beiden 2x gescheiden, hebben kinderen bij andere partners en hebben geen contact meer.
Dit tafereel is niet weinig voorkomend, het omringd me elke dag.
Wanneer een vriend of vriendin zegt GEEN gescheiden ouders te hebben, is het pas verschieten.
Ogen groot opentrekken en denken.. respect.
Het 2de dat ik dan denk is of het koppel nog samen is omdat ze gelukkig zijn, of om de standvastigheid, verantwoordelijkheidsgevoel t.o.v. de kinderen, ..
Erg, ik weet het.
Maar af en toe kom ik eens binnen in een huis waar een warme sfeer hangt,
een gezin dat te mooi lijkt om waar te zijn,
ouders die samen hun kinderen sanctioneren of belonen, weloverwogen en met respect voor elkaar en hun kinderen.
Een gezin met familiefoto’s overal, optimisme alom.

En eerlijk gezegd

bij die 2 vanmorgen zie ik dat wel gebeuren,
ik wens hen veel positieve knopen met af en toe een foutje in hun touw toe,

D&G, iets om in te geloven.