Nostalgie.

Net zoals onze ouders zo verlekkerd waren op de nrs van hun tijd zijn wij gedoemd om uitgelachen te worden door onze kinderen. En misschien terecht?

Waar onze ouders konden terugblikken OP The Beatles, Abba, The Rolling Stones (ja, de andere kant is dan André Hazes en een andere watiszijnnaamookalweer-hollander) kunnen wij nu en waarschijnlijk voor de rest van ons leven meezingen en dansen op nrs als

Scatman

We are doomed, and so is our relationship with our children.

Stage.

De tijd vliegt soms

 

 

 

niet.

woorden.

Ze komen nooit wanneer ze welkom zijn.
Vervelend wanneer de enige klanken e-u-h zijn, en dan ook nog slecht gearticuleerd.

Nochtans bereid ik mij steeds mentaal voor, anticiperen op momenten gevuld met koude, kille stiltes.
Stiltes die roepen en gieren op de maat van je bonzende hart.
Stiltes die je trommelvliezen doen scheuren en bloeden.
Juist dan overwint het geluid van je kloppende hart in je oren, oorverdovend zodanig dat je niet meer denken kan.

E-u-h, wat denk jij?
    Niets, jij?
N-n-niets.. ook niet nee.

Maar zelden worden meer ongeordende, hectische hersenspinsels gevormd dan tijdens het ontkennen van de ietsheid in gedachten.

En op het einde van het gesprek sta je nergens, ga je naar huis en komt het allemaal terug, al dat voorbereidende werk waar je nu haast 10 varianten op kan vinden, allemaal even mooi en doordacht en logisch en aanvaardbaar. Maar het is te laat.

Je hart bonkt nog steeds, niet meer door je oren, maar precies meer door je ziel, je ogen,
duwende op tranen die niet willen of kunnen komen.

En je weet het, je kan niet meer terug.
Geen goede woorden kunnen nog helpen,
want zwijgen is soms geen goud..
zwijgen is soms koper, of zelfs nog minder.
zwijgen is bankroet.

Test.

Er is nog werk aan.

 

en dan heb ik het niet enkel over de site.